honeymoon*

เมื่อคืนเหนื่อยมาก ๆ สงสัยจะไม่ค่อยได้นอน
ความจริงใช้ชีวิตครึ่งหลับคร่งตื่นมาก็นานพอควร
จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า การนอนหลับมันเป็นยังไง
 
สติไม่ค่อยอยู่กับตัว 
ใจลอย   ขับรถอยู่ดี ๆ ก็จะไปชนรถคนอื่นเค้า...
เฮ่อ....เป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้
เหนื่อย...
เบื่อ...
Let's Cry...
 
พอกลับถึงบ้านก็มีเรื่องอีก
พี่สาวกะพี่เขยทะเลาะกันอีกแล้ว
เฮ่อ...ไหน ๆ ก็จะเลิกกันแล้ว
ช่วยหยุดทะเลาะกันบ้างได้มั้ยเนี่ย
สงสารหลานที่กำลังจะเกิด
เห็นสถาพแบบนี้โคตรอยากจะกระโดดน้ำตายเลย
หนีอออกจากโลกเส็งเคร็ง
เกิดเป็นกูเนี่ยทำไมมันบัดซบจังวะ
ต้องคอยเข้าใจคนรอบข้าง
แล้วกูล่ะ ????
 
ปัญหา...มันไม่มีทางแก้ทุกเรื่องหรอก
มีแต่เราจะหลอกตัวเองให้จบปีญหาได้แนบเนียนแค่ไหน
เท่านั้นเอง
สิ่งที่เรารู้อยู่แก่ใจก็คือ
การอยากเอาชนะ
หรืออยากทำให้อีกฝ่ายรู้สึกอย่างที่เรากำลังรู้สึกอยู่
ไม่ต่างอะไรกับเด็กที่ไม่มีเหตุผล
การกระทำต่าง ๆ ที่ออกมา 
ล้วนผ่านการกรั่นกรองออกจากอารมณ์ล้วน ๆ
น่าตลกดีเหมือนกัน
ยิ่งเราโตมากเท่าไหร่ การตัดสินใจโดยใช้เหตุผลยิ่งลดลง
 
 
ยิ่งเรารู้ว่าสิ่งไหนทำร้ายจิตใจกันเท่าไหร่
ต่างคนก็ต่างจะแสดงให้อีกฝ่ายได้รับรู้
เหมือนการเล่นชักกะเย่อ
ต่างฝ่าย ต่างดึง
ดึงแรง...ขึ้น
เพื่อชัยชนะ
แต่ไม่ได้นึกถึงฝ่ายตรงข้ามว่าเจ็บปวดและเหนื่อยมากเท่าไหร่
ออกแรงดึงต่อไป
ต่างฝ่ายต่างดึง
สุดท้าย...เชือกก็ขาด
เหมือนความรู้สึกที่ถูกบั่นทอน...
นานวันเข้าก็ยากที่จะก่อร่างสร้างเป็นความรักดีดีได้เหมือนก่อน
 
........
 
 

 

- 1 -

 

การใช้ชีวิตเพียงลำพัง

การรอคอย...ที่เหือดแห้งของความหวัง

การดำเนินชีวิตอย่างไม่มีจุดหมายกับปลายทางที่ปิดตาย

อยากจะยิ้ม...แต่ร่างกายกลับทำงานสวนทางกับความคิด

น้ำในตาไหลริน...

อ่อนล้าเหลือเกินกับสิ่งที่เกิดขึ้น

หมดแรง...แล้วสิหัวใจ

 

- 2 -

 

 

 

นั่งฟังเพลงนี้ทั้งวัน....ซ้ำไป ซ้ำมา

ความรู้สึกหมุนเวียน ซ้ำไป ซ้ำมา

ความคิดก็วกวน ซ้ำ มา ซ้ำ ไป

ซ้ำ ...

ไป ...

ซ้ำ...

มา ...

 

- 3 -

 

พรุ่งนี้เราจะเป็นยังไงกัน...? 

 

- 4 -

 

 

....

 

 

ทำไมเราเข้าใจกันน้อยลงหรือว่าเพราะอะไร พักนี้เวลาที่เรามีให้กันมันหายากจัง
มันก็ถูกของเกซที่บอกว่าจิวทำงาน...ทำงาน...ทำงาน ไม่มีเวลาให้เกซเลย...ข้อนี้ไม่ขอเถียง
จิวอยากอธิบายให้เกซฟังว่า  งานของจิวไม่ได้ทำตลอด 365 วัน หรอกน

งานพวกนี้มันต้องรอเวลา 1 เทอม มี 4 เดือน 1 ปีการศึกษา เรียน 2 เทอม ซึ่งแน่นอนว่า 2 เทอมรวมกันก็คือ 8 เดือน

แต่ใน 8 เดือน  จิวก็ไม่ได้มีงานทุกเดือน  อาจจะมีอย่างมากเทอมละ 2-3 เดือน

ซึ่งโดยประมาณ งานจิวก็จะยุ่งแค่ 5 - 6 เดือน ใน 12 เดือน

แล้ว 6 เดือนทีเหลือ...จิวไม่เคยคิดอย่างอื่นเลย นอกจากจะอยู่กับเกซให้ได้มากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการไปหา หรือไปเที่ยวด้วยกัน

หรืออะไรก็แล้วแต่ที่เราสองคนอยู่ด้วยกัน  แต่ถ้าจิวไม่ทำงาน เงินจะไปหาเกซก็คงไม่มี จิวไม่ได้เกิดมาพร้อม

ตอนนี้จิวเรียนจบ ทำงาน เงินที่บ้านจิวก็ไม่ได้ขอแล้ว หาเลี้ยงตัวเอง ส่งเงินให้พ่อ แล้วก็ช่วยพี่ชายผ่อนบ้าน

มันอาจจะฟังดูเป็นข้ออ้างต่างๆ นานาที่จิวพยายามปัดความผิดไปจากความคิดของตัวเอง แต่ที่จิวต้องอธิบายยืดยาวขนาดนั้น

จิวแค่อยากให้เกซเข้าใจ อย่าเพิ่งคิดว่าทุกวันนี้เกซยังไม่เข้าใจจิว อ่านให้จบทั้งหมดก่อนแล้วก็ค่อยกลับไปคิด

จิวอยากให้เกซรู้ว่าทุกอย่างที่จิวทำมันก็แค่สิ่งหนึ่งของทั้งหมดที่จิวอยากทำให้เกซ

จิวอยากให้เกซอยู่กับจิวได้โดยไม่ต้องลำบาก ไม่ต้องเหนื่อย ไม่ต้องคิดเรื่องอื่นให้กังวลใจ

ทุกวันนี้จิวทำงาน จิวเหนื่อย งานที่ทำบางงานมันไม่คุ้มกับเม็ดเงินที่ได้มาด้วยซ้ำ งานเล็ก ๆ น้อย ๆ จิวรับหมด

เพราะอะไร...เพราะเกซไง เพราะอนาคตของเรา  พูดตามตรงตอนนี้เค้าเห็นอนาคตของเราไม่ค่อยชัดเหมือนเมื่อก่อน

อาจเพราะว่ามีเรื่องให้คิดอีกเยอะ  การโตเป็นผู้ใหญ่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด

รวมถึงความรู้สึกที่เรียกว่ารัก มันไม่ได้ง่ายเลยที่เราจะผ่านเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ที่บั่นทอนเราไปด้วยกัน

ทุกครั้งที่เราต้องทะเลาะกัน เพียงเพราะความรู้สึกที่อยากทำให้อีกฝ่ายรู้แค่ว่าตัวเองมีค่าต่อความรู้สึกเขาแค่ไหน ?

ทุกครั้งที่เราต้องห่างกัน ไม่ได้คุย ไม่ได้ยินเสียง เกซก็รู้ว่ามันทรมานแค่ไหน 

บางครั้งอยู่ ๆ น้ำตามันก็ไหล เหมือนคนบ้า เกซรู้ตัวรึเปล่าว่าเกซทำให้เค้าเปลี่ยน...เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

จะเล่าให้ฟังก็ได้ว่าเมื่อก่อนจิวเป็นคนยังไง

จิวก็เหมือนเด็กคนนึงที่ไม่รู้จักโต (ตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่...แต่ก็พยายามลดแล้วนะฮับ >o<~) เป็นน้องคนเล็กสุด

แน่นอนว่าเรียนจบมา ไม่ต้องทำงานจิวก็อยู่ได้ เมื่อก่อนตอนจิวมีแฟน จิวก็คบพวกเค้าไปแค่หาเพื่อนเที่ยว เพื่อนกิน

มันไม่ใช่ความรักเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกในตอนนั้น มันก็แค่ชอบมากเกินกว่าเพื่อน แต่จะให้เรียกว่ารักมันลำบากคงพูดได้ไม่เต็มปาก

จิวไม่เคยบอกรักใคร...อย่างที่อยากบอกจากความรู้สึกจริง ๆ

จิวก็แค่บอกไปตามสถานการณ์ที่กำลังดำเนินอยู่

จิวเคยคบเด็กคนนึงโดยที่จิวไม่ได้รู้สึกอะไรเลย 

ใช้คำว่า ฆ่าเวลา ก็ได้  ช่วงนั้นคงว่างจัด  ไม่มีไรทำ ก็ทำร้ายความรู้สึกคนเล่น เป็นไงล่ะ จิวเห็นแก่ตัวใช่มั้ยล่ะ

คบกันได้ไม่เท่าไหร่หรอก เพราะตอนนั้นจิวก็คบกับผู้หญิงอีกคน ซึ่งเค้าสองคนเป็นเพื่อนกัน เลวเนอะ  ทำตัวเสเพลชิบเป๋ง

แต่จิวก็ไม่ได้ใครทั้งคู่ เพราะเด็กคนที่จิวคบเล่น ๆ เค้าไหวตัวทัน ก็บอกเลิกจิวไป

ตอนนั้นก็รู้สึกดีด้วยซ้ำที่เค้าออกจากชีวิตคนเลว ๆ คนนี้ไป

แล้วจิวก็เลิกกับทุกคน......ไม่อยากคบใคร เบื่อ เซ็ง มีเรื่องอะไรให้ปวดหัว(ใจ)ตลอดเวลา

จิวก็เลยกลับมาลุยเรื่องเรียน เรื่องงาน แล้ววันนึงเกซก็เข้ามาในชีวิต

เหมือนที่เค้าบอกไว้แหละว่าอะไรที่เรายิ่งหนีมันกลับวิ่งเข้าชนอย่างจัง 

ตอนแรกจิวคิดว่าเกซคงไม่จริงจังอะไร แค่เป็นเพื่อนคุย 

เพื่อน เพื่อน เพื่อน และก็เพื่อน แค่นั้น

และก็คิดว่าเกซคงทำแบบนี้กับทุกคน (ขอโทษที่มองในแง่ร้าย)

บอกตัวเองอยู่ตลอดว่าอย่าให้ความรู้สึกของคำว่าเพื่อนแทนที่ด้วยคำอื่น

จนวันนึง วันที่จิวป่วย มันเป็นระยะเวลาไม่ถึงเดือนที่เราคุยกัน เราทำความรู้จักกันไม่เท่าไหร่

เปรียบเทียบง่าย ๆเราก็แค่เป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน

แต่วันนั้น...ตั้งแต่กลางคืนจนถึงเช้าของอีกวัน เกซอยู่กับจิวตลอด อยู่...แล้วก็ไม่ไปไหนด้วย

จิวรู้สึกว่า...เกซต้องการอะไร...ทำแบบนี้ทำไม

จิวไม่คิดว่าเกซจะมาสนใจอะไรคนที่...ไม่มีอะไรแบบเค้า ไม่มีอะไรจริง ๆ 

แต่ยิ่งได้คุยกัน ความรู้สึกที่บอกว่าจะหยุดแค่เพื่อน...มันก็คงห้ามไม่อยู่

ความกลัวก็เริ่มปรากฏ กลัวว่าที่เกซทำมันเป็นแค่เรื่องฉาบฉวย

กลัวว่าถ้าบอกว่าชอบเกซ แล้วเกซคงไม่อะไรด้วย หนำซ้ำเกซคงจะเลิกติดต่อกับจิวไปเลยก็ได้

รวบรวมความกล้าอยู่นานกว่าจะขอคบเกซได้ แต่ก็ไม่เสียใจที่ทำแบบนั้น เพราะเกซคือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของจิว

เกซคือความสุขที่จิวอยากอยู่ด้วยตลอด...ไม่ใช่แค่ในฝัน...

ไม่อยากให้ห่างกันซักนาทีเดียว...อยากให้มาอยู่ใกล้ ๆ ด้วยซ้ำไป

 

เกซจำไว้นะ ไม่มีวันที่จิวจะเปลี่ยนใจ ไม่ว่าอะไรก็ตาม แม้ว่าวันนั้นเกซจะไม่อยากอยู่กับจิวแล้ว...

 

ความรักของจิว มันไม่ได้เกิดขึ้นมาอย่างเมื่อก่อนตอนเป็นเด็ก ความรักมันก่อตัวเพราะความรู้สึกทั้งหมดที่มี

วันนึงเกซคงจับต้องมันได้  ถ้าจิวกล้าพอ กล้าที่จะปกป้อง กล้าที่จะตัดสินใจ กล้าที่จะพูดในสิ่งต้องการ

จิวสัญญาว่าจะปกป้องเกซ...จิวต้องทำให้ได้ เกซต้องอยู่กับจิวนะ อยู่ให้ถึงวันที่จิวกล้าพอ

 

เกซพอจะเข้าใจจิวบ้างรึยังกับสิ่งที่จิวทำอยู่ทุกวันนี้

หรือยิ่งอ่านแล้วรู้สึกงงกับจิว

แต่จิวอยากให้รู้ว่าจิวรักเกซมาก มากเกินกว่าจะประมาณค่าได้

มันเป็นความรู้สึกทั้งหมดที่จิวรู้สึกจริง ๆ

 

 

9 มีนา 50 (1 คืนให้หลังกับสิ่งที่เราไม่เข้าใจ)

01:50 pm

 

 

 

ทำไมนะความรู้สึกที่เรียกว่า "รัก"  มันถึงเข้าใจยาก-เย็นขนาดนี้
ก่อนมีรัก วาดฝันไว้ซะหอมหวาน มีแต่กลีบกุหลาบ...มีแต่ความชุ่มฉ่ำ
แต่พอมีรักเข้าจริงๆ  สิ่งที่วาดไว้มันกลับผิดแบบ...ความรักจากที่เคยคิดว่า
"แค่เรารักกัน" มันน่าจะเพียงพอ...
มันกลับ...ไม่ใช่อย่างที่คิดไว้

บางคนผ่านมานำพาความรู้สึกที่เรียกว่ารัก
มาให้ได้เชยชมเพียงกลิ่น...สัมผัสไม่ได้

บางคนให้รู้สึกสดชื่นแล้วก็ไป
บางคน...เข้ามาทำให้...เสียน้ำตา...
บางคนเข้ามาเพียงเพราะไม่มีใคร...

 

น่าขำ...

ทั้งที่ความรู้สึกนี้นำพาแต่สิ่งแย่ๆ ให้คงเก็บไว้ในซอกหลืบแห่งความทรงจำ
แต่...ทำไม...คนเราจึงไม่เคยเข็ดกับความรักซะที??

 

อาจเป็นเพราะมนุษย์โลกเรา(อาจจะเฉพาะที่ไทยก็ได้นะ)มีพื้นฐานแห่งความเหงาเหมือนๆกัน
ขึ้นอยู่ว่าใครจะมีดีกรีความเหงารุนแรงกว่ากัน
ดังนั้น...การแสดงออกโดยการโหยหาความรัก ไม่ว่าจาก พ่อ แม่ พี่ น้อง ญาติโก โหติกา  เพื่อนสนิท มิตรสหาย
รวมไปถึง...ใครคนหนึ่งซึ่งพิเศษกว่าใครอื่น

ไม่น่าแปลกถ้ามองไปตามมุมถนน ซอกซอย
เราจะพบกับคู่รักจำนวนมากไม่ต่างอะไรกับเชื้อโรคที่กระจายอยู่กลางอากาศ
บ้างพรอดรัก บ้างผลัดกันแลกหมัด บ้างหัวร่อต่อกระซิก

แต่เจ้าความรัก...ที่เรา ๆ ท่านๆ เคยสัมผัสมาแล้ว...(แต่ปริมาณอาจต่างกันนะจ๊ะ)

ใครที่คิดว่าเจ๋ง ก็ต้องเสร็จเจ้านี่ทุกราย

ความรัก...ยิ่งต้องการ กลับพรากจาก
แต่เมื่อไหร่...ที่หยุดอยู่กับที่...อาจจะเจออะไรดีๆ อยู่ใกล้ตัว ก็เป็นได้

ความรัก...ไม่เคยทำร้ายใคร...
อาจจะทุกข์มาก ทุกข์น้อย แต่ก็ใช่ว่าเราจะไม่มีความสุขกับความรู้สึกนี้เสียเลย




มีความสุขตามอัตภาพ*

ดูแลความรักที่มีอยู่ให้ดีที่สุดคับ ^_____^

 

 

............*รัก-คน-อ่าน แต่เสียใจ...เจ้าของ space มีแฟนแล้ว

 

 

 

 

 

พายุรัก...มันทรมานจัง

เมื่อคืน...

ทะเลาะกัน(อีกแล้ว)  ไม่อยากให้เราเจอเหตุการณ์แบบนี้บ่อยๆ เลย
มัน...บั่นทอนทั้งคู่(เกซชอบพูดบ่อย ๆ) ก็จริงอ่าเนอะ เราทะเลาะกันทีไร
ตาเราก็บวมกันทั้งคู่...

 

ไม่เอาแล้ว  เราไม่ทะเลาะกันดีกว่าเนอะ 

ทะเลาะกัน แล้วก็เหนื่อย  ปวดหัวด้วย  เฮ้อ....คิดแล้วน้ำตาจะไหล 

 

เกซรู้มั้ย...คืนที่ไม่มีเกซอยู่ข้างๆ จิลอ้างว้างแค่ไหน...

จิลคิดถึงเกซทีไร...น้ำตามันก็ไหลเอาดื้อๆ
คิดถึงมากจนร้องไห้...(ท่าจะบ้า!!)

จิลอยากให้เกซอยู่กับจิลตลอด...ตลอด...ตลอด...ตลอด...ตลอด..........ตลอดทั้งชีวิต

จิลไม่อยากทำให้เกซเสียใจ เสียความรู้สึก...
ที่ผ่านมาจิลก็รู้ว่าทำเรื่องแย่ ๆ ไว้เยอะ

แต่เกซก็ยังอยู่กับจิล...
ขอโทษ
ที่บางครั้งดื้อ รั้น ไม่ฟังที่เกซบอก...
บางครั้งก็ปากหนัก(อันนี้มันแก้ยากนะ แต่ต้องทำให้ได้ สู้ตายฮับ!)
หรือบางทีก็ไม่เข้าใจเกซบ้าง...

 

เรื่องแบบนี้ เราต้องค่อยๆ เรียนรู้แล้วปรับเข้าหากัน...เหมือนทีเราเคยคุยกันไว้...
เมื่อก่อนจะรักกันมากขนาดนี้...

(ความรู้สึกมันบอกว่าเรารักันมาขึ้นทุกวันอ่ะนะ คงไม่ได้เข้าข้างตัวเองมากไปใช่มะ?)